Αποδοχή της πρόσκλησης

Αν και με λίγη καθυστέρηση, με αυτό το λυρικό ποίημα του Πάμπλο Νερούδα παίρνω κι εγώ τη σκυτάλη της Ποίησης όπως ο Π.Κ με κάλεσε, ως αντίδραση στη δυσωδία που μας περιτριγυρίζει έντονα τις τελευταίες μέρες. Ευχαριστώ για την πρόσκληση και τον φίλο μου The Blue και με τη σειρά μου προσκαλώ στο παιχνίδι τη Δέσποινα και τη Ζοζέλα που δε βρίσκει θέμα για ανάρτηση. Δε χρειάζεται να γράψω περισσότερα... αναμφίβολα ο λόγος του Νερούδα θα τα σκεπάσει.

ΔΕ Σ' ΑΓΑΠΩ

Δε σ' αγαπώ σα να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μεσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ΄αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια,
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω με άλλον τρόπο,

παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

Ένας ένας, όλοι θα φάτε!

Ο νέος ηγέτης του Θρύλου: Fernando Belluschi

Χρονιά καλή!

Ευχές για μια πιο γλυκιά χρονιά!

Χριστοπαραμονιάτικη Κουλούρα της γιαγιάς

Πού αλλού σε κόβουν με χαρές, με σμπάρα και με ούρρα,

χριστοπαραμονιάτικη του τόπου μου Κουλούρα;

Γιάννης Τσακασιάνος

Sono ritornato!

Sono ritornato, επιτέλους! Ελληνιστί, επέστρεψα! Για λίγο φρέσκο φαΐ από τη μάνα μου! Σ' ένα ζεστό σπίτι με αγάπη προπάντων!

Όχι, δεν ήμουν στα κάτεργα, αλλά όπως και να το κάνουμε, εφόσον λείπεις από τη Ζάκυνθό σου -με τα στραβά και τ' ανάποδά της- ξενιτεμένος είσαι... Γιατί, όπως λέγανε και οι παλαιοί Ζακυθινοί, όταν βρίσκονταν εδώ απέναντι στη Γλαρέτζα και χρειαζότανε να ορκιστούν: "Μα, την ξενιτία που με δέρνει"!!!...

Καλές Γιορτές σε όλους τους φίλους, όπου κι αν βρίσκονται!!!

Αναρχικά και άναρχα

Στις βυζαντινές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης...

Τρεις μέρες στη "Νύμφη του Θερμαϊκού"

Και να που επέστρεψα! Το τριήμερο που πέρασα στη Θεσσαλονίκη,έφτανε για να με τροφοδοτήσει με υλικό προς δημοσίευση.

Με αφορμή την εκπαιδευτική εκδρομή της Φιλοσοφικής σχολής στα βυζαντινά μνημεία της πόλης, πέρασα τρεις ευχάριστες μέρες στην συμπρωτεύουσα, αποκτώντας αναμνήσεις που θα με συντροφεύουν για καιρό. Η επίσκεψη στα αξιοθέατα σε συνδυασμό με διασκέδαση, εξαιρετικό φαγητό και βόλτες στην πόλη συνέθεσαν αυτή μου την εξόρμηση. Μπορώ πλέον να πω ανεπιφύλακτα πως η Θεσσαλονίκη ανταποκρίθηκε και με το παραπάνω στις προσδοκίες μου. Ελπίζω να ξαναπάω σύντομα...

Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω

Εμείς κοιμόμαστε...

Εμείς κοιμόμαστε και η τύχη μας δουλεύει. Αυτό θα μπορούσε κανείς να πει αντικρύζοντας το παραπάνω θέαμα. Το παραπάνω χαρτονόμισμα των Σκοπίων μου εστάλη σε e-mail από συμφοιτήτρια. Αν και αρχικά ξαφνιάστηκα, δεν μπορώ να πω ότι εξεπλάγην. Εξάλλου, οι βλέψεις της γείτονος χώρας είναι γνωστές. Μόνο που εμείς αρνούμαστε να καταλάβουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Δε νομίζετε πως είναι καιρός να ξυπνήσουμε; Όταν οι Σκοπιανοί θα έχουν πάρει τη Μακεδονία (και όχι μόνο το όνομα αυτής) θα είναι αργά. Ως πότε αυτοί που μας διοικούν θα μένουν απαθείς και χαλαροί; Γιατί μια ζωή η Ελλάδα να είναι υποχωρητική;

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό, πως πρέπει να σταματήσει ο ωχαδελφισμός πάνω στο συγκεκριμένο θέμα . Η Ελλάδα δεν πρέπει να συμβιβαστεί ξανά. Όποιος πάλι διαφωνεί, γιατί όλο και κάποιος θα εμφανιστεί, ας μείνει να βλέπει τη Μακεδονία να αποτελεί διεκδικούμενη περιοχή. Αν τα Σκόπια καταφέρουν να ονομαστούν Μακεδονία, αυτή θα είναι η αρχή του τέλους. Και τότε, το μερίδιο ευθύνης θα είναι όλο δικό μας.

Υ.Γ. Ο κ.Αλαβάνος, δήλωσε ότι αυτή που πλέον δείχνει αδιαλλαξία στο θέμα της ονομασίας είναι η Ελλάδα!!! Έλεος, τι θα πει πια... Αλλά δε φταίει αυτός, 5% πήρε στις εκλογές.

Ψώνια με τον Παναγιώτη

Σκέφτηκα να κάνω μια πιο χαλαρή δημοσίευση ώστε ν' αποβληθεί η μελαγχολία απ' το μπλογκ, πολύ κράτησε... Σκέφτηκα να πάω για ψώνια με έναν απ' τους κολλητούς μου. Ο άλλος, πάντα πρωτοπόρος, είχε κάνει νωρίτερα τη διαδρομή...Η ανανέωση επιβεβλημένη και η βούληση δεδομένη. Απ' τη στιγμή που ακυρώθηκε και το μάθημα μου των ισπανικών δεν το πολυσκεφτήκαμε.
Εννοείται ότι ο Παναγιώτης έφτασε αργοπορημένος (αιώνιος και αδιόρθωτος). Η αγαπημένη οδός Ερμού πάντως ήταν εκεί και μας περίμενε. Το φθινοπωρινό απόγευμα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Ευτυχώς υπήρχε και ποικιλία ρούχων και όλα τα νούμερα (πρώτη φορά βρίσκω τόσο εύκολα medium!).
Και επειδή δεν πρέπει να είμαστε υλιστές αλλά να αναζητούμε και την πνευματική τροφή, αγόρασα το βιβλίο της νομπελίστριας συγγραφέως Ντόρις Λέσινγκ "'Ενας άντρας και δυο γυναίκες". Βλέπετε δεν παραλείπω να ρίχνω ματιές στους υπαίθριους πάγκους με βιβλία οπότε...δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό, έστω κι αν δεν μου έμεινε πεντάρα στην τσέπη!
Παναγιώτη, ανανεώνουμε το ραντεβού για την επόμενη φορά και με τον άλλο μαζί. Κακομοίρη μου πρόσεξε όμως: την επόμενη φορά που θα με στήσεις δε θα σε περιμένω!

Ενδοσκοπώντας και μελαγχολώντας

Μέρα εθνικής υπερηφάνειας

Γράφω αυτό το κείμενο, ορμώμενος απ’ τη συζήτηση που έχει ανοίξει αναφορικά με τη χρησιμότητα των παρελάσεων κατά τις εθνικές γιορτές, κυρίως όμως επειδή νιώθω βαθύτατη την ανάγκη να ευχαριστήσω δημόσια εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.
Βλέποντας τις τελευταίες μέρες τους πολιτικούς να αλληλοσφάζονται για το θεσμό των παρελάσεων ομολογώ ότι μπήκα και εγώ στη διαδικασία (κακώς) να σκεφτώ αν θα πρέπει να γίνονται. Όσο και αν κάποιοι στο βωμό του προοδευτισμού και της δήθεν αριστεράς προσπαθούν να καταλύσουν τους κατά την άποψή τους σκουριασμένους θεσμούς, ευτυχώς η κοινή γνώμη διαφωνεί. Στα πλαίσια αυτής λοιπόν, έτσι και εγώ δε χρειάστηκε να το σκεφτώ και πολύ. Δεν μπορώ άλλωστε να καταλάβω γιατί πρέπει τώρα να αμφισβητούμε και τις παρελάσεις; Τόσο ακατοίκητο το ‘χουμε που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη χρησιμότητά τους;
Η παρέλαση, είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει η μαθητιώσα νεολαία για να τιμήσει τους ήρωες του έθνους, εκτός βέβαια από το να γνωρίζει τα στοιχειώδη της ιστορίας μας. Εξάλλου, πέρα από έναν ελάχιστο φόρο τιμής, ο θεσμός αυτός καλλιεργεί και την εθνική συνείδηση των παιδιών και γενικότερα του λαού. Αλήθεια, πόσες ευκαιρίες έχουμε να δούμε τα τετράχρονα και τα μεγαλύτερα βέβαια παιδάκια να βγαίνουν στο δρόμο κρατώντας το εθνικό μας σύμβολο; Τόσο κακό είναι να καμαρώνουμε για τους προγόνους μας; Αναρωτηθήκατε ποτέ πως θα ήταν η εθνική γιορτή χωρίς τις παρελάσεις; Άλλωστε, μπορούμε να το δούμε και σαν ένα διάλειμμα από τον φραπέ και την καλοπέραση.
Ομολογώ ότι κι εγώ βαριόμουν τις παρελάσεις, τουλάχιστον τις μαθητικές. Όταν όμως άρχισα να παρελαύνω μαζί με τους συμμαθητές μου όχι μόνο το έκανα με χαρά αλλά και με υποχρέωση, ξεπερνώντας την ανία μου. Ένιωθα περήφανος που το έκανα και που δεν ξεχνούσα να τιμήσω όλους αυτούς τους ήρωες, γιατί έκανα το χρέος μου. Δε μου έκανε στο κάτω κάτω και τόσο κόπο. Άλλοι έδωσαν τη ζωή τους. Ας σταματήσουμε πια να ταυτίζουμε τον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό με τον εθνικισμό και ας μη δίνουμε την ευκαιρία στους ακροδεξιούς να το παίζουν υπερασπιστές του έθνους. Ντρέπομαι, να παρακολουθώ πολιτική συζήτηση και αυτός που με εκφράζει να είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης, το θεωρώ κατάντια. Όσο για το κόμμα του Συνασπισμού νιώθω απογοητευμένος, ευτυχώς δεν έπεσα στην παγίδα να το ψηφίσω όπως πολλοί νέοι της ηλικίας μου. Αν ήταν έτσι οι αριστεροί…
Όπως και να ‘χει, νιώθω την υποχρέωση να ευχαριστήσω όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για την πατρίδα, πολύ περισσότερο αυτούς που έχασαν τη ζωή τους. Σας ευχαριστώ λοιπόν που αγωνιστήκατε για μια Ελλάδα ελεύθερη.
Σας ευχαριστώ που όταν ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις χώλαιναν εσείς, ανυπότακτοι ως Έλληνες, ορθώσατε το ανάστημά σας και αποτελέσατε έναν από τους κυριότερους στυλοβάτες για τη συντριβή του Άξονα.
Σας ευχαριστώ που χάρη σε εσάς μπορώ να διαβάζω ιστορία Νεώτερου Ελληνισμού και να μην είμαι περήφανος μόνο για τους Αρχαίους Έλληνες. Γιατί μπορεί οι Αρχαίοι Έλληνες να έδειξαν στον κόσμο πώς να ζει αλλά οι Νέοι Έλληνες του έδειξαν πώς να πεθαίνει.

El Greco: Μια εξαιρετική παραγωγή που αξίζει να δείτε

"Νη Δία, των Πραξιτέλους ποιημάτων το κάλλιστον"

Βρέθηκα σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρέα με καλούς συμφοιτητές και φίλους, με αφορμή την έκθεση έργων του σπουδαίου αρχαίου γλύπτη Πραξιτέλη και του κύκλου του. Το σημαντικό αυτό πολιτιστικό γεγονός έχει ξεκινήσει από τις αρχές του Σεπτέμβρη. Ωστόσο η διπλή εξεταστική, οι εκλογές και το συνεχές πήγαινε-έλα στη Ζάκυνθο με εμπόδισαν να επισκεφτώ νωρίτερα αυτή τη σπουδαία έκθεση. Ευτυχώς που προλάβαμε (κλείνει σε λίγες μέρες). Έτσι, δεν παρέλειψα να πάρω μαζί μου τη φωτογραφική μου μηχανή για ν΄αποτυπώσω όσο το δυνατό καλύτερα το γεγονός και να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας. Όπως καταλαβαίνετε, οι φωτογραφίες που ακολουθούν έχουν copyright χα χα.

Πληροφοριακά αναφέρεται, ότι ο Πραξιτέλης (γιος του γλύπτη Κηφισόδοτου) άκμασε το β΄ και το γ΄ τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ. Ο Πραξιτέλης εκπροσωπεί τη μια από τις δυο βασικές τεχνοτροπικές αντιλήψεις του 4ου αιώνα. Οι ευλύγιστες νεανικές μορφές του Ερμή, του Απόλλωνα και των Σατύρων με τη χαρακτηριστική σιγμοειδή στάση του σώματος, τα μικρά κεφάλια και τα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου, η λεία απόδοση της επιδερμίδας, η ραδινότητα και η λεπτότητα, καθώς και οι μισόγυμνες ή ολόγυμνες Αφροδίτες που καθιερώνουν τον αισθησιασμό στην αρχαία ελληνική γλυπτική, είναι τα βασικά στοιχεία της τέχνης του. Οι μορφές του Πραξιτέλη, θα μπορούσαν λοιπόν να χαρακτηριστούν με βάση τα παραπάνω -ανδρικές και γυναικείες- θηλυκές. Τα σημαντικότερα έργα του είναι ο Ερμής της Άνδρου, η Αφροδίτη του τύπου Arles, ο Σάτυρος κεραστής, ο Απόλλων Σαυροκτόνος, ο Ερμής με το Διόνυσο-παιδί καθώς και η Αφροδίτη της Κνίδου.